سلام !

بعد از گذشت قریب دو سال و اندی از تحصیل در رشته ی زبان و ادبیات انگلیسی دانشگاه تربیت معلم سبزوار و بعد از گذشت یک سال و اندی از افتتاح این وبلاگ و پس از گذشت سه ماه و اندی از آخرین به روز رسانی اینجا بر آن شدیم که این مکان مقدس را به روز (یا شب!) برسانیم!

سریعا می رویم سر اهم مطالب که زیاد تایم تان گرفته نشود!:

۱. این ترم واقعا ترم بی نظیری ست! آیا شما حس یک Junior را دارید؟ آیا احساس میکنید که دارید ادبیات می خوانید؟! آیا انگیزه ی کافی برای شرکت در کلاس ها را دارید؟ به خدا حق دارید!!

۲. به علت شماره ی ۱ در مورد کلاس ها هیچ حرف خاصی نداریم(شما دارید؟! با ما تماس بگیرید!) میماند یک انجمن زبان که در آنجا بسی مشغولیم! که در ذیل به آن خواهیم پرداخت.

۳. لطفا از این به بعد اینجا را جدی پیگیری نمائید! (چرایش را خواهید فهمید!)

و اما برویم سر کارهایی که اینجا قرار است انجام دهیم:

***کلیه ی  نویسندگان این وبلاگ:WinterوMr.Ginger وKafkaو
Jasmine و Tip-top وAfrooz تا ۲۴ ساعت وقت دارن اعلام وجود کنند!(با گذاشتن کامنت!) به زودی قسمت نویسندگان گردگیری میشود!

***برادر امید اعتمادی یا همان Mr.Ginger خودمان (که نصفه ی بیشتر مسئولیت های دانشگاه روی شانه هایش سنگینی می کند! و ما شدیدا از این همه اکتیو بودنش خوشمان بسی آید! ) قرار است که برنامه ی "کارگاه ادبیات" را جدی پیگیری کنند. و تا هفته ی آینده کارگاه بعدی را برگزار خواهند کرد.

 آی شما ورودی های ترجیحا جدید و کمی هم قدیم! آی خواننده های اینجا!با شما هستم! این کارگاه ها را دریابید که شدیدا از نان شب برای تان واجب ترند و از هر چیزی مفیدتر. تعارف که نداریم که! قوانین و شرایط و زمان این کارگاه را خود برادر بزرگ وارمان متعاقبا به اطلاع خواهند رسانید. در ضمن پذیرایی هم داریم.

***برادر ارجمند دیگرمان Winter اول از همه انتخاب به جا و شایسته ی شما را به عنوان دبیــــر کانون روزنامه نگاری و گفت وگوی تمدن ها بسیار تبریک گفته و بسی به خود می بالیم که اینند بچه های زبان! و از تمام زحمات خالصانه ای که به عنوان دبیر انجمن زبان در طی یک ساله گذشته کشیدید کمال سپاس و قدردانی را دارا می باشیم. و امیدواریم که همین گونه خوب و عالی به فعالیت هایتان ادامه دهید. دوم این که منتظر داستان ها و لیریک های زیبایتان هستیم.  فکر می کنم هفته ای یکی را نیاز باشد  امابرنامه ریزی اش با خودتان.

***خواهر عزیزتر از جانمان Jasmine از اینکه حضور سبزتان را در هر زمینه ای و به خصوص نائب دبیر انجمن در کنار خودمان حس می کنیم به خود می بالیم. سِمت جدیدتان مبارک! با وجود شما فعالیت هایمان دارد جدی تر و سریعتر پیش می رود پس ادامه اش بدهید که بسی نیک است. شما نیز قرار شد که هر هفته یک مطلب آموزشی یه به قول خودمان "تاپ" را آماده و در اینجا به نمایش بگذارید. خوش قولی شما چیزیست که باعث میشود ما بیشتر تاکید نکنیم و بی صبرانه منتظر بمانیم.

***از خودمان هم چیـــزی نمی گوئیم که ریا نشود!

***کلیه ی عزیزانی که میل دارند به نحوی در این وبلاگ بنویسند میتوانند برای اطلاعات بیشتر! به من مراجعه کنند به هر نحوی که دلشان خواست(حضوری یا غیرحضوری!)

منتظر اطلاعیه های بعدی ما باشید! لطفا لینک اینجا را برای تمام دوستانتان بفرستید! لطفا در اشاعه ی کارهای فرهنگی تلاش کنید! لفطا!


تا بعد! سی یا!

Mouse Story ...

A mouse looked through the crack in the wall to see the farmer and
his wife open a package.

"What food might this contain?" The mouse wondered -
he was devastated to discover it was a mousetrap.

Retreating to the farmyard,
the mouse proclaimed the
warning.

"There is a mousetrap in the house! There is a mousetrap
in the house!"

The chicken clucked and scratched, raised her head and
said, "Mr. Mouse, I can tell this is a grave concern to you
but it is of no consequence to me.
I cannot be bothered by it."

The mouse turned to the pig and told him, "There is a
mousetrap in the house! There is a mousetrap in the house!"

The pig sympathized, but said,
"I am so very sorry, Mr. Mouse,
but there is nothing I can do about it but pray.
Be assured you are in my prayers."

The mouse turned to the cow and said, "There is a
mousetrap in the house!
There is a mousetrap in the house!"

The cow said, "Wow, Mr. Mouse.
I'm sorry for you,
but it's no skin off my nose."

So, the mouse returned to the house, head down and dejected,
to face the farmer's mousetrap-- alone.

That very night a sound was heard throughout the house --
like the sound of a mousetrap catching its prey.

The farmer's wife rushed to see what was caught. In the
darkness, she did not see it was a venomous snake
whose tail the trap had caught.

The snake bit the farmer's wife.
The farmer rushed her
to the hospital and she returned home with a fever.
Everyone knows y o u treat a fever with fresh chicken soup,
so the farmer took his hatchet to the farmyard for the soup's
main ingredient.

But his wife's sickness continued,
so friends and neighbors came
to sit with her around the clock.
To feed them, the farmer butchered the pig.

The farmer's wife did not get well; she died.
So many people came
for her funeral, the farmer
had the cow slaughtered to provide enough meat for all of them.

The mouse looked upon it all from his crack in the wall with great
sadness.

I was at the corner of grocery store buying some early potatoes.
I noticed a small boy, delicate of bone and feature, ragged
but clean, hungrily apprising a basket of freshly picked green peas.
I paid for my potatoes but was also drawn to the display of fresh green peas.
I am a pushover for creamed peas and new potatoes. Pondering the
peas, I couldn't help overhearing the conversation between Mr. Miller (the
store owner) and the ragged boy next to me.
"Hello Barry, how are you today?"
"H'lo, Mr. Miller. Fine, thank ya. Jus' admirin' them peas. They
sure look good."
"They are good, Barry. How's your Ma?"
"Fine. Gittin' stronger alla' time."
"Good. Anything I can help you with?"
"No, Sir. Jus' admirin' them peas."
"Would you like to take some home?" asked Mr. Miller.
"No, Sir. Got nuthin' to pay for 'em with."
"Well, what have you to trade me for some of those peas?"
"All I got's my prize marble here."
"Is that right? Let me see it" said Miller.
"Here 'tis. She's a dandy."
"I can see that. Hmmmmm, only thing is this one is blue and I sort
of go for red. Do you have a red one like this at home?" the store
owner asked.
"Not zackley but almost."
"Tell you what. Take this sack of peas home with you and next trip
this way let me look at that red marble". Mr. Miller told the boy.
"Sure will. Thanks Mr. Miller."
Mrs. Miller, who had been standing nearby, came over to help me.
With a smile she said, "There are two other boys like him in our
community, all three are in very poor circumstances. Jim just loves
to bargain with them for peas, apples, tomatoes, or whatever. When
they come back with their red marbles, and they always do, he decides he
doesn't like red after all and he sends them home with a bag of produce for a green
marble or an orange one, when they come on their next trip to the
store."
I left the store smiling to myself, impressed with this man. A short
time later I moved to Colorado, but I never forgot the story of this
man, the boys, and their bartering for marbles.

Several years went by, each more rapid than the previous one. Just
recently I had occasion to visit some old friends in that Idaho
community and while I was there learned that Mr. Miller had died. They were
having his visitation that evening and knowing my friends wanted to go, I
agreed to accompany them. Upon arrival at the mortuary we fell into
line to meet the relatives of the deceased and to offer whatever words of
comfort we could.
Ahead of us in line were three young men. One was in an army uniform
and the other two wore nice haircuts, dark suits and white
shirts...all very professional looking. They approached Mrs. Miller, standing
composed and smiling by her husband's casket. Each of the young men
hugged her, kissed her on the cheek, spoke briefly with her and moved on to
the casket.
Her misty light blue eyes followed them as, one by one, each young man
stopped briefly and placed his own warm hand over the cold pale hand
in the casket. Each left the mortuary awkwardly, wiping his eyes.
Our turn came to meet Mrs. Miller. I told her who I was and reminded
her of the story from those many years ago and what she had told me
about her husband's bartering for marbles. With her eyes glistening, she
took my hand and led me to the casket.
"Those three young men who just left were the boys I told you about.
They just told me how they appreciated the things Jim "traded" them.
Now, at last, when Jim could not change his mind about color or
size....they came to pay their debt."
"We've never had a great deal of the wealth of this world," she
confided,  "but right now, Jim would consider himself the richest man in Idaho ."
With loving gentleness she lifted the lifeless fingers of her deceased
husband. Resting underneath were three exquisitely shined red
marbles.

We will not be remembered by our words, but by our kind
deeds. Life is not measured by the breaths we take, but by the
moments that
take our breath.

Today I wish you a day of ordinary miracles~
A fresh pot of coffee you didn't make yourself.
An unexpected phone call from an old friend.
Green stoplights on your way to work.
The fastest line at the grocery store.
A good sing-along song on the radio.
Your keys found right where you left them.

IT'S NOT WHAT YOU GATHER, BUT WHAT YOU SCATTER THAT TELLS
WHAT KIND OF LIFE YOU HAVE LIVED!

واقعیته قضیه اینه که خانم مدیر برنامه ای گذاشتن واسیه کار علمی رو وبلاگ و به من گفتن که مطلبشو اماده کنم.

چیزی که قراره بخونین خلاصه و یه تعریفه کلی از ادبیاته که امیدوارم خوشتون بیاد. تمام سعی مو کردم که خیلی علمی و خسته کننده نباشه. 

ممنونتون

كارگاه ادبيات 1

ادب: نگاه داشتن خود از نكوهيده هاي كرداري و گفتاري – حد و اندازه چيزي رو نگاه داشتن.

ادبيات: به مجموعه رشته ها و علوم مربوط به ادب را مي گويند.

اديبات به طور كلي مشتمل بر شش قسمت است:

1. علم صرف و نحو (  Grammar )
2. علم تصريف ( Etiology )
3. علم معاني و بيان – فصاحت ( Eloquence )
4. علم بديع -  آرايه هاي ادبي ( Figures of Speech )
5. علم عروض و قافيه ( Rhetorical Speech )
6. علم لغت ( Vocabulary )

    اديبات چون يه قسمت از مجموعه هفت گانه هنر هستش، پس ارتباط خيلي نزديك با زير مجموعه هاي هنر داره. پس اگر خواستيم خوب اديبات رو بفهميم تقريباً بايد به همه جا سرك بكشيم.

ديدگاه نسبت به ادبيات:

    اين كه ما چه جوري به ادبيات يا بهتر بگم به متن جلو رومون نگاه كنيم خيلي مهمه. كلا ادبيات رو مي شه از دو منظر نيگا كرد:

1. نگاه علمي و ادبي: يعني بيايم با توجه به موجوديت در ادبيات و رجوع به آثار و حوادث گذشته كار و ارزيابي كنيم. اين نوع ديدگاه بهترين نوع هشتش و داراي ارزش فراوونيه. چون اگه به صورت صحيح و خطا عمل كنيم، امكان مانور ديگران و يادگرفتن چيزهاي جديدتر هست. مثلا در داستان Silver Crown  با توجه به حوادث تاريخي گذشته ميتونيم به اين نتيجه كه جهودا خيلي آدماي پدر سوخته اي هستن!!! ولي باور كنين The rabbi is NOT clever بلكه يارو مرده خيلي خر بود. پس سعي كنيم هر حرفي كه مي زنيم با سند و مدرك باشه، چه با توجه به اتفاقات گذشته - كه در اون داستان به عنوان جز و بخش هاي مختلف ادبيات به عنوان كل قرار مي گيره -  يا از تو خود متن كه مطمئن ترين راه هست.
2. نگاه شخصي: اين نوع ديد يعني نقطه پايان براي هر چي نظر و پيشنهاده. يعني شما به كسي نمي توني بگين: خاك بر سرت، داري زر مي زني. چون نظر شخصي طرف هستش. و اين كه فعلاً لطف كنيد و بي خياله هر چي نظريه پست مدرن مثه Death of Author بشين. چون اين ها غالباً ماله كسايي كه ادبيات رو خوب مي فهمن و مي خوان به بحث Over Interpretation رو بيارن. براي مثال نمايش نامه (در انتظار گودو) يا شعر ( Winter ). حالا شما هرچي مي خواين هر چي در مورد زمستون جناب ويلي خان بگين... (مهم اين موضوعه كه شكسپير يه توصيف ساده و فوق العاده عالي با يك سري ويژگي هاي خاص براي زمستان آورده.)

چگونه ادبيات رو بفهميم:

چون ما فعلاً محدود به داستان كوتاه و شعر هستيم پس توضيحات، كم حجم تر و راحت تر هستند. كلا اگه خواستيم وارده يه متن بشيم يراي فهميدنش باهاس چند نكته يادمون باشه:

1. نويسندش كي هست؟ دونستن زندگي نامه و اين كه مربوط به چه دوره اي مي نوشته ما رو كمك مي كنه که از خيلي مشكلات در درك كردن متن دور شيم. مثلاً اگه بدونيم كه صمد بهرنگي يه نویسنده واسه زمان قبل انقلاب بوده و گرايشات كمونيستی داشته و تو آذربايجان زندگي مي كرده راحت تر با داستاناش كنار ميايم و متوجه ميشيم كه تو داستاناش داره درد و رنج مردم رو به صورت خيلي ساده ولي عميق بيان مي كنه.
2. دونستن مكتب هاي ادبي و دوره هاي تاريخي ادبيات: براي اثبات اهميتش فقط يه مثال ميارم. به شعر an Essay on Man توجه كنيم. اگه ندونيم نويسندش بر مي گرده به دوران عصر خرد و دوران روشن فكري بعد قرون وسطي (دوره كلاسيك)، مطمئنا از موضوع اصلي كه خيلي دور ميشيم هيچ، ديگه جزئياتي مثل اصطلاح middle state رو كه به زنجيره طبيعت ( Chain of Nature ) و جهان بيني ) Universe ) اشاره داره رو متوجه نميشيم.
3. توجه دقيق به كلمات: اصطلاح "اقتصاد كلمات" واسه ما بايد يه الگو باشه. يعني بدونيم كه نويسنده از كمترين كلمات براي رسوندن بهترين معني استفاده مي كنه. داستان Sniper يادتون بياد. نويسنده به جاي دادن توصيف واقعي و پرحجم مياد از چهار كلمه براي توصيف شخصيتش استفاده مي كنه(پاراگراف 2). به كلمه student توجه كنيم.مسلماً با آوردن اين كلمه نويسنده مي خواد بگه كه اون تك تيراندازه يه آدم آگاه و تحصيل كرده اي هستش كه مي دونه داره چي كار ميكنه. يعني باآگاهي از خطرات و بدي و خوبي هاي جنگ داره به كشتن افراد دشمن (برادرانش) ادامه مي ده.
4. توجه كامل به جملات و جايگاهشان: توجه به اين كه چه جمله اي كي و كجا بياد خودش سرنوشت سازه. مثلاً تو داستان ( J.F.K ) كه در مورد ترور "جان اف كندي" هستش، اگه نويسنده جمله "ساعت 4:15 عصر، صداي شليك پنچ گلوله مردم شهر ديترويد رو به وحشت انداخت. رئيس جمهور تير خورد..." در  آخر داستان بگه يعني يه سري نقشه ريخته شده كه ريس جمهورو بكشن و كشتن. اما اگه همين رو بياد اول بگه يعني يه منظوره ديگه داره؟ چرا؟ يعني چه مسئله مهم تري از قتل رئيس جمهور مي تونسته وجود داشته باشه؟ چرا دهن رئيس جمهور باهاس براي هميشه بسته مي موند. اين جوري ذهن خواننده همون اول درگير ميشه. بعدش نويسنده مياد ميگه كه سياست مدارا اين قدر زور دارن كه اگه بخوان مي تونن يكي مثه رئيس جمهورو از صحنه حذف كنن. البته باهاس اينو بگم كه آوردن يه همچين جمله اي در اول ميتونه يه تكنيك نوشتاري به نام ( Flash Forward ) باشه كه اينجا منظور نيس.
5. سعي كنيم خودمونو در حال و هواي داستان قرار بديم. اين كار دو تا خوبي داره: اول اين كه خيلي راحت داستانو درك مي كنيم و دوم اين كه محتوي داستان يا همون Escape   و Interpretive رو كاملا متوجه ميشيم.

1.

Hey,

I’m not in the mood of writing! I just came here to let you know “Spotlight”_the 9^th volume_has started shining since yesterday!

It took us more than 7 months to be published. The judgments are on you!

…

2.

Remember the “Reunion”?! Remember this: God fuckin’ damn all the guys in charge of this goddamn university.

Yeah! As simple as this! I have no further comments, at least for now!

…

3.

Final exams are approaching! Everything sucked!

…

4.

To Whom It May Concern:

“The innocent can never last!”

…

5.

ESA is no good without you, Winter and Ginger. Thanks for being there.

…

6.

In addition, our special thanks are to “For example”, “Jasmine”, “DJ Hamid, the supervisor!”, “The other Hamid!”, “Miss. Seller!” and all guys who helped us a lot when we needed them.

With respect,

Oxford, the offline!

انجمن علمی زبان انگلیسی داره یه کارایی میکنه! اگه گفتین چی؟!

میخوایم تمام دانشجوهای زبان انگلیسی که از دانشگاه سبزوار فارغ التحصیل شدن (از سال 1369 دبیری و از سال 1378 ادبیات انگلیسی) رو دور هم جمع کنیم...

فک کن! چقدر قشنگه که بعد از چند سال دوباره همکلاسی ها و استادای قدیمی تو ببینی...
یا بهتر بگم:

...Memory Remains...

فقط یه مشکل این وسط وجود داره. خیلی تنهاییم! به کمک همه تون احتیاج داریم. این برنامه برای همه ی بچه های زبان انگلیسی یه، پس تنهامون نذارین.

اگه پیشنهادی دارین راجع به اسم همایش، برنامه ها، یا هر چیز دیگه ای زودِ زودِ زود بیاین انجمن و به ما بگین. حتما از برنامه هاتون استقبال میکنیم.

منتظرتون هستیم.
شما هم منتظر اطلاعیه های بعدی ما باشید.

یا حق!

ESA

10 Totally Stupid Online Business Ideas That Made Someone Rich

1. Million Dollar Homepage

1000000 pixels, charge a dollar per pixel – that’s perhaps the dumbest idea for online business anyone could have possible come up with. Still, Alex Tew, a 21-year-old who came up with the idea, is now a millionaire.

2. Santa Mail

Ok, how’s that for a brilliant idea. Get a postal address at North Pole, Alaska, pretend you are Santa Claus and charge parents 10 bucks for every letter you send to their kids? Well, Byron Reese sent over 200000 letters since the start of the business in 2001, which makes him a couple million dollars richer.

3. Daggles

Create goggles for dogs and sell them online? Boy, this IS the dumbest idea for a business. How in the world did they manage to become millionaires and have shops all over the world with that one?

4. Laser Monks

LaserMonks.com is a for-profit subsidiary of the Cistercian Abbey of Our Lady of Spring Bank, an eight-monk monastery in the hills of Monroe County, 90 miles northwest of Madison. Yeah, real monks refilling your cartridges. Hallelujah! Their 2005 sales were $2.5 million! Praise the Lord.

5. Antenna Balls

You can’t sell antenna ball online. There is no way. And surely it wouldn’t make you rich. But this is exactly what Jason Wall did, and now he is now a millionaire.

6. Fit Deck

Create a deck of cards featuring exercise routines, and sell it online for $18.95. Sounds like a disaster idea to me. But former Navy SEAL and fitness instructor Phil Black reported last year sales of $4.7 million. Surely beats what military pays.

7. PositivesDating.Com

How would you like to go on a date with an HIV positive person? Paul Graves and Brandon Koechlin thought that someone would, so they created a dating site for HIV positive folks last year. Projected 2006 sales are $110,000, and the two hope to have 50,000 members by their two-year mark.

8. Designer Diaper Bags

Christie Rein was tired of carrying diapers around in a freezer bag. The 34-year-old mother of three found herself constantly stuffing diapers for her infant son into freezer bags to keep them from getting scrunched up in her purse. Rein wanted something that was compact, sleek and stylish, so in November 2004, she sat down with her husband, Marcus, who helped her design a custom diaper bag that's big enough to hold a travel pack of wipes and two to four diapers. With more than $180,000 in sales for 2005, Christie's company, Diapees & Wipees, has bags in 22 different styles, available online and in 120 boutiques across the globe for $14.99.

9. Picky Domains

Hire another person to think of a cool domain name for you? No way people would pay for this. Actually, naming domain names for others turned out a thriving business, especially, when you make the entire process risk free. Picky Domains currently has a waiting list of people who want to PAY the service to come up with a snappy memorable domain name. Picky Domains is expected to hit six figures this year.

10. Lucky Wishbone Co.

Fake wishbones. Now, this stupid idea is just destined to flop. Who in the world needs FAKE PLASTIC wishbones? A lot of people, it turns out. Now producing 30,000 wishbones daily (they retail for 3 bucks a pop) Ken Ahroni, the company founder, expects 2006 sales to reach $1 million.

"Imagine there’s no heaven,
It’s easy if you try,
No hell below us,
Above us only sky,
Imagine all the people
living for today…

Imagine there’s no countries,
It isnt hard to do,
Nothing to kill or die for,
No religion too,
Imagine all the people
living life in peace…

Imagine no possesions,
I wonder if you can,
No need for greed or hunger,
A brotherhood of man,
Imagine all the people
Sharing all the world…

You may say Im a dreamer,
but Im not the only one,
I hope some day you’ll join us,
And the world will live as one."

                                       Poet:....??

All the things ? said...

All the things ? said...

All the things ? said...

All the things ? said...

All the things ? said...

All the things ? said...

All the things ? said...

 Must be running through all our heads!

But

This is not enough…

Hey you! Seemingly sophomores!

Ain’t you gonna work something out of those brand new minds (if any!)?

Don’t you think 6 people out of at least 45 ones are a little bit “few!”?!

This is our ESAain! motto: “A chain is no stronger than its weakest link.” That’s why we are asking for your help. We can make a whole lot of things together…Teamwork is something we are after it…

Harmonica’s best wishes are to Ginger, Winter, Kafka, Jasmine (I truly dunno what happened to the rest of the authors?!?!?)…and to those nice guys who supported it with their opinions.

Any cooperation of you is highly welcome. Move on buddies!

Together we stand, Divided we fall

  Plz send this blog's link to your friends,esp STTU ones! May be this will be a spark to flourish their minds!

محاكمه

"متهم از جاي خود بلند شود. شما به جرم رعايت اصول و ترک قوانين جامعه به اشد مجازات محکوم ميشويد. حکم شما در ميدان صنوبر سنگي اجرا خواهد شد." در باز شد. پسر وارد اتاق شد. در بسته شد. موهاي چرب و براق، يك پيراهن سفيد كه پليور سياه آن را احاطه كرده، پارچه در قسمت ران چروك خورده. لباس ها را درآورد و به كنار بخاري رفت. كمي ايستاد تا شعله هاي سرد آبي سوز به او جان دهد. ديگر چيزي نمانده به جز يك اتاق موكت شده كه زندگي اش را از يك لامپ آويزان مي گيرد. اين جا و آن جا چند تا كتاب افتاده. نه بادي كه توري پنجره را بلرزاند نه غوغاي باراني كه آتش درونش را خاموش كند. پسر كنار بخاري نشست و زانوهايش كه مانند دو برده كه براي او خدمت مي كردند را صميمانه در آغوش گرفت. در باز شد. دو سه نفري آمدند. در بسته شد. شايد ترسيم آنچه در ظاهر ديده مي شد بر دوش آنها بود. يك سلام سرد. "شما متهم هستيد كه آزاد بوديد. جامعه اين را قبول نمي كند آقا...". پسر بايد براي فرار فكري مي كرد، براي نجات. بايد تمامش مي كرد. "شما متهم هستيد كه به ديگران كمك كرديد. اين خلاف قانون است آقا...". پسر بلند شد. نقشه فرار را مي دانست. فرار از ميدان صنوبر سنگي، با غافل گير كردن نگهبان. او را مي كشم. او را مي كشم. "شما متهم هستيد... آقاي متهم لطفا طلب بخشش كنيد." در چشمان پسر نظام توازن زمين و آسمان به هم ريخته بود، با اين حال قدم هاي كوچك و ثابتش هنوز ادامه داشت. " آقاي متهم شما قصد اصلاح داشتيد؟! مگر ديگران مرده اند كه شما مي خواهيد اصلاح داريد." چشمان بي نورش مثل هميشه به زمين بود. گويي هميشه يك خط نامرئي را دنبال مي كرد. " آقاي متهم شما به تمامي جرايم خود اعتراف كرديد. شما هيچ راه ديگري نداريد." در يك اتاق خالي تنها يك پسر بود و زير خاك يك انسان كه هرگز بيرون نيامد.       

وقتی تو کنکور،رشته ی دلخواهم قبول نشدم،فکر کردم بدبخت تر و تنها تر از من نیست! وقتی رفتم دانشگاه آزاد، تازه فهمیدم کجای دنیام و بچه پولدارا کجا_ یکی دو ترم بیشتر دووم نیاوردم. وقتی اینجا قبول شدم، اولش حالم از همه چیز این دانشگاه بهم خورد،از هر چی که فکرشو بکنین،ولی خب،دوستای جدید باعث شدند یه خرده امیدوارشم.یه روزی از روزای تابستون سرد گذشته واقعا به یاُس فلسفی رسیدم، به اینکه چرا هیچ وقت هیچ کس از چیزی که هست راضی نیست، داشتم میمردم که خب، باز چند تا دوست پیدا کردم...

یکی رو می شناختم که پارسال باباش مرده بود. درست روز قبل از عروسی خواهرش، و اون چی یا که نکشیده بود. اونجا بود که به خودم اومدم، گفتم:"هی! فلانی! نیگا! اینکه ازتو وضعش خراب تره!...

پس من خدا رو شکر کردم.

بعد با یکی آشنا شدم که همین دو ماه پیش کل خانوادشو تو یه تصادف از دست داد. اونقدر شوکه شده بود که یه هفته تو بخش مراقبتهای ویژه بستری شد! حالا دیگه همه چشم طمع به ارث کلان اون داشتن...بهم میگفت:"فلانی! دیدی! بدبخت شدم!تنها شدم...دیگه به چه امیدی زنده بمونم؟

و فکر میکردم "اون" از همه ی عالم بدبخت تره...              

پس من و اون دوست اولم دو تایی خدا رو شکر کردیم.

...و از چند هفته پیش،

یکی رو می شناسم که نمی تونه ناراحت بشه.

یکی رو می شناسم که حتی نمی تونه از ته دل بخنده.

یکی رو می شناسم اگه یه روز فراموش کنه داروهاشو سر موقع بخوره، تا دم مرگ می ره و خدا میدونه که برمی گرده یا نه.

یکی رو می شناسم که حتی به زحمت نفس می کشه.

یکی رو می شناسم که وقتی می خواد دردودل کنه هی مواظبه نکنه ضربان قلبش بره بالا که...

یکی رو می شناسم که هر روز که از خواب بیدار میشه از اینکه یه روز دیگه م زنده ست خوشحال میشه.

یکی رو می شناسم می ترسه دیگه دوست داشتن واسش دیر بشه.

یکی رو می شناسم که هر روز با "مرگ" " زندگی" میکنه.

یکی رو می شناسم که دیگه از این وضع خسته شده، می خواد به عملی تن بده که شانس زنده موندنش فقط 10 درصده!

یکی رو می شناسم که...

پس من و دو تا دوست قبلیم سه تایی خدا رو شکر کردیم.

فقط خدا میدونه این دوستم از نفر بعدی که باهاش دوست خواهم شد چقدر خوشبخت تره...اون موقع چهار نفری باهم خدا رو شکر می کنیم.

پ.ن1:عجب زمستونه داغیه! از آسمون گلوله های غم می باره.

پ.ن2:یادت نره! همیشه خدا رو شکر کن...برای من و دوستام هم دعا کن. 

A Song to give…

-How are your ears doing?

Give me your time,

I'll give you a song!

About my generation,

Not the generation X,

But the generation excellent.

-Tell me,

How are your ears doing?

I give you a ring:

[Ding Ding]

-Who is calling please?

There is a time to speak,

And a time to be silent;

But if you are a friend, please!

Leave your voice, leave your message;

While we're out, waiting for about!

The train calls at every station.

-Has anyone arrived?

-Has anyone called?

-Has anyone recalled?

My mama gave me her time,

I gave her a song.

I have a good ear for music.

-How are your ears doing?

Doing fine? You're kidding!

In your village, there is no occupation

More shameful than imagination.

More shameful than listening,

Singing,

In the morning,

In the evening.

-Say cheese, please!

Camera! Action!

Please pay attention!

To my imagination.

-How are you doing in silence?

Where there is nothing to sing,

Where there is nothing to sing with,

Where there is nothing to write,

Where there is nothing to write with.

-Where are you?

-Why are you, you?

I know who I am,

I know where I am,

I know how I am,

I know where my pen is,

Goodbye dear "-1", till the sun becomes ginger.

"من رفتم - فقط باعث دلتنگی شما شدم - همین....."

این آخرین جمله صادق در آخرین لحظات عمرشه.